Jan Górecki

Jan Górecki (12 stycznia 1910 - 23 lutego 2003) był polskim wojskowym i politykiem, generałem brygady Wojska Polskiego. Urodził się w Łańcucie, a zmarł w Warszawie. Po ukończeniu gimnazjum w Rzeszowie zaliczył rok studiów prawniczych na Uniwersytecie Jagiellońskim. Przed wojną należał do KZMP i KPP, za co był kilkakrotnie więziony. Pracował jako robotnik budowlany, brukarz i urzędnik bankowy. Brał udział w kampanii wrześniowej, a po ucieczce z niewoli niemieckiej przedostał się do strefy okupowanej przez ZSRR.

Od 1943 służył w Armii Polskiej w ZSRR, a następnie w Wojsku Polskim. Ukończył szkołę oficerów polityczno-wychowawczych i uczestniczył w bitwie pod Lenino. Pełnił funkcje w strukturach polityczno-wychowawczych wojska, a w latach 1947-1950 był szefem Departamentu Organizacji i Planowania MON. Zajmował także stanowisko wiceprezesa Najwyższej Izby Kontroli i podsekretarza stanu w Ministerstwie Kontroli Państwowej. W latach 1956-1957 kierował tym resortem. W latach 1959-1968 pracował jako generalny dyrektor w Ministerstwie Finansów. Od 1944 należał do PPR, a następnie PZPR, do 1968 roku. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Na podstawie artykułu „Jan Górecki (1910–2003)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.